0

Demony chrześcijańskie cz. I

Biblia zapewnia liczne dowody na istnienie demonów. Szatana i źli aniołowie są znani jako demony. Zaczęło się, gdy szatan spadł z nieba, a inne istoty anielskie poszły za nim i stały się złe. Słowo demon znajduje się w Nowym Testamencie więcej niż 75 razy. W nauczaniu i posłudze Jezusa Chrystusa często spotykamy wzmianki o demonach i ich działaniach. Chrystus pokazał swoją władzę nad demonami, a ponadto dał swoim uczniom siłę do ich wypędzania.

Demony atakują na wiele sposobów. Biblii są opisuję takie objawy jak:

  • Choroba fizyczna
  • Utrata duchowości
  • Rozprzestrzenianie fałszywych doktryn
  • Walka duchowa
  • Zawładnięcie

 

Adramelech

20160815fg092320t1471253000

Upadły anioł, demon i bóstwo. Utożsamiany z Anu i Molochem. Centrum kultu Adramelecha znajdowało się w mieście Sefarwaim.

Według Biblii (2 Ks. Król. 17, 31) Sefarwaici palili swoje dzieci na jego cześć. W chrześcijaństwie uznany za demona, upadłego anioła. 

W tradycji okultystycznej Prezydent Demonicznego Senatu, Kanclerz Piekieł, Kawaler Orderu Muchy. Jest uznawany za ósmego z dziesięciu arcydemonów. Jest przedstawiany z głową i torsem człowieka, a resztą ciała muła lub pawia

Raju utraconym Johna Miltona został strącony przez Uriela i Rafała i nazywany jest idolem Asyryjczyków. W Mesjadzie Klopstocka jest przedstawiany jako nieprzyjaciel Boga, bardziej podstępny, pyszny i złośliwy niż Szatan.

Abaddon

Otchłań piekła – Sandro Botticelli

W tradycji judeochrześcijańskiej, Abaddon jest znany zarówno jako „miejsce destrukcji” i uosobienie podmiotu zniszczenia. W Starym Testamencie i innych pismach żydowskich nazwy „abaddon” używa się najczęściej na określenie świata podziemnego – otchłani piekielnej. Nazwa ta jest stosowana zamiennie do nazwy szeol, choć rzadziej (zob. Job 26:6; Prz 15:11; 28:8). Według niektórych rabinów jest to najgłębsze miejsce w piekle. Abaddon występuje w Apokalipsie św. Jana tylko raz (Ap 9:11), w wizji piątej trąby, jako król szarańczy i władca czeluści, z dodatkiem greckiego odpowiednika Apollyon.

 

Sukkub

W demonologii sukkubami nazywa się demony przybierające postać niezwykle pięknych kobiet (często obdarzonych również atrybutami charakterystycznymi dla demonów, np. rogami albo kopytami), nawiedzające mężczyzn we śnie i kuszące ich współżyciem seksualnym (zespół „demona nocy”). Niektóre źródła ezoteryczne mówią, jakoby sukkuby mogły być demonami płci męskiej jedynie przybierającymi postać żeńską, bądź też hermafrodytami.

Według Malleus Maleficarum („Młot na czarownice”) sukkuby zbierały od skuszonych mężczyzn nasienie, którego potem inkuby używały do zapładniania kobiet. Dzieci spłodzone w ten sposób miały być szczególnie podatne na wpływ Szatana.

Od XVI w. umieszczona przed gospodą rzeźba przedstawiająca sukkuba oznaczała, że karczma prowadzi również dom publiczny.

Demonologia twierdzi, iż królową sukkubów była pierwsza hipotetyczna żona Adama, Lilith, która po odejściu od niego stała się jedną z siedmiu żon Lucyfera. Średniowieczne przekazy głoszą, że Lilith obiecała nie nasyłać sukkubów na ludzi którzy posiadają amulet, na którym wypisane były imiona trzech aniołów cnót czystości. Ezoteryczne pisma twierdzą, że sukkuby, oprócz wysysania energii życiowej i kuszenia mężczyzn współżyciem seksualnym, starają się także przejąć duszę ofiary poprzez stopniową pogłębiającą się w niej demoralizację na tle seksualnym. Ludzie, którzy mówią, że stali się ofiarami ataków sukkubów, podają, że oprócz kontaktu fizycznego te demony w postaci pięknych kobiet potrafiły ukazywać się w ich snach.

Syn sukkuba i mężczyzny to kambion.

 

Xaphan

Xaphan był jednym z upadłych aniołów , którzy zbuntowali się z szatanem. Obecnie jest demonem 2. rangi. Ma reputację wynalazczego umysłu i wpadł na pomysł podpalenia nieba, zanim on i inni zostali wyrzuceni.

 

Inkub

Demony przybierające postać uwodzicielskich mężczyzn nawiedzające kobiety we śnie i kuszące je współżyciem seksualnym (zespół „demona nocy”). Często przedstawiane są jako postacie z rogami poruszające się na koniach.

Według Malleus Maleficarum („Młot na czarownice”) miały zdolność zapładniania kobiet nasieniem, które sukkuby zbierały od skuszonych przez siebie mężczyzn. Dzieci spłodzone w ten sposób miały być szczególnie podatne na wpływ Szatana.

Syn inkuba i kobiety to kambion.

Sukkuby i Inkuby utożsamiane są z tzw. Paraliżem sennym, o którym przeczytać można w tym artykule Paraliż senny – demony w pracy czy wyjaśnienie naukowe

 

 

 

 

Źródło:
http://www.deliriumsrealm.com/demons/judeo-christian-demons/
http://www.biblesprout.com/articles/hell/demons/

nadnaturalnie.pl

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *